Als HJO (Hoofd jeugdopleiding) Onderbouw heb ik afgelopen week met veel plezier het artikel gelezen over de toekomst van ons eerste elftal. Het gaf mij vooral een positief gevoel over de richting die we als vereniging opgaan. Diezelfde positieve blik wil ik gebruiken om terug te kijken op het afgelopen seizoen én vooruit te kijken naar de toekomst van LTC.
Wat mij in het artikel vooral aansprak, was niet alleen het sportieve verhaal, maar vooral wat erachter schuilt.
Jonge talenten uit onze eigen opleiding krijgen de kans om door te breken. Talentvolle spelers van buitenaf kiezen bewust voor LTC. En oud-spelers keren terug om hun ervaring in te zetten voor de club waar ze ooit begonnen.
Voor mij is dat de essentie van clubbinding.
LTC is meer dan een plek waar je traint en wedstrijden speelt. Het is een vereniging waar mensen zich thuis voelen, waar spelers zich ontwikkelen en waar generaties elkaar versterken.
Nu het seizoen ten einde loopt, overheerst bij mij vooral trots.
Trots op onze spelers die iedere week beter proberen te worden. Trots op onze trainers, leiders en scheidsrechters die daar zoveel tijd en energie in steken. Trots op onze vrijwilligers die ervoor zorgen dat alles draait. En trots op de vele ouders die rijden, wassen, vlaggen en helpen waar dat nodig is.
Dankzij al die mensen blijft LTC groeien. Niet alleen in ledenaantallen, maar ook in kwaliteit. We investeren in onze jeugdopleiding, in onze trainers en in de toekomst van onze vereniging. Dat zien we terug op én buiten het veld.
Die ontwikkeling zien we op veel plekken terug.
Zo zag ik onlangs een groepsfoto van de nieuwe JO12-selectie van FC Groningen. Op die foto stonden drie spelers in een LTC-shirt. Dat maakte mij oprecht trots. Niet alleen omdat deze jongens een prachtige stap zetten, maar ook omdat het laat zien dat spelers zich bij LTC kunnen ontwikkelen.
Diezelfde trots voelde ik vorige week toen drie spelers van onze JO15-1 begonnen met het ondersteunen van trainingen bij de JO7. Daarmee geven zij iets terug aan de jongste generatie voetballers binnen onze club.
En terwijl ik dit schrijf, maken zowel de JO15-1 als de JO17-1 zich op voor een bekerfinale. Een prachtige beloning voor spelers, trainers en begeleiders die hier het hele seizoen hard voor hebben gewerkt.
Voor mij zijn dit allemaal voorbeelden van hetzelfde: een vereniging waarin spelers zich ontwikkelen, verantwoordelijkheid nemen en betrokken blijven bij de club.
Toch wil ik ook een kritische noot plaatsen.
Binnen sommige teams zie ik dat steeds meer taken terechtkomen bij een kleine groep ouders. Dezelfde mensen rijden naar uitwedstrijden, wassen de tenues, regelen de bezetting langs de lijn en lossen problemen op wanneer dat nodig is.
Dat is geen gezonde ontwikkeling.
Een vereniging is namelijk geen sportschool. Je bent geen abonnementhouder die contributie betaalt en vervolgens verwacht dat alles voor je geregeld wordt. Een vereniging bestaat doordat mensen samen verantwoordelijkheid nemen.
Daarbij mogen we misschien wel kijken naar wat we van onze kinderen verwachten op het veld.
In een team heeft iedere speler zijn eigen kwaliteiten. De één verdedigt, de ander scoort en weer een ander bewaakt de balans op het middenveld. Juist doordat iedereen zijn eigen rol vervult, ontstaat er een team.
Voor ouders geldt precies hetzelfde.
De één draait graag een kantinedienst. De ander rijdt naar uitwedstrijden. Weer een ander helpt bij activiteiten of is spelbegeleider. Het gaat er niet om dat iedereen hetzelfde doet. Het gaat erom dat iedereen op zijn of haar manier een bijdrage levert.
Want wanneer een kleine groep steeds alles oppakt en anderen alleen toekijken, dan ontstaat er geen teamgevoel. En juist dat teamgevoel maakt een vereniging anders dan een sportschool.
Misschien schrikt die gedachte sommige mensen af. Dat begrijp ik.
Maar nee, niemand hoeft verplicht trainer, leider of commissielid te worden. Wel vind ik dat iedere ouder bereid moet zijn om op welke manier dan ook een bijdrage te leveren aan de sportbeleving van onze kinderen.
Die betrokkenheid zit soms zelfs in heel kleine dingen. Bijvoorbeeld het op tijd afmelden wanneer je kind niet naar de training kan komen. Natuurlijk kan dat een keer vergeten worden in de drukte van alledag. Dat overkomt iedereen.
Maar structureel niet afmelden terwijl trainers hun training voorbereiden, laat zien dat we soms vergeten hoeveel vrijwilligers er achter onze jeugdteams staan en ik vind dat een minachting naar deze vrijwilligers die er zoveel tijd in steken want een appje is echt een kleine moeite. Juist dat soort zaken zorgen ervoor dat goede vrijwilligers uiteindelijk afhaken. En die mensen zijn goud waard voor onze vereniging.
Daarom zullen we vanaf volgend seizoen meer nadruk leggen op betrokkenheid en verantwoordelijkheid. Niet om kinderen te straffen of ouders af te rekenen, maar om duidelijk te maken wat we van elkaar mogen verwachten. Het zal nooit zwart-wit zijn en iedere situatie is anders. Maar de basis blijft wat mij betreft eenvoudig: fatsoen, respect en bereidwilligheid.
Sterker nog, ik geloof dat het op termijn juist makkelijker wordt om vrijwilligers te vinden wanneer deze cultuur weer vanzelfsprekend wordt. En ik hoop ook dat vrijwilligers met wie ik de afgelopen jaren met veel plezier heb samengewerkt daardoor opnieuw enthousiast worden om zich voor LTC in te zetten. Want die mensen zijn van onschatbare waarde voor onze vereniging.
Afgelopen week stelde een ouder mij een mooie vraag: “Wat is eigenlijk jouw ambitie met LTC?”
Mijn antwoord was verrassend simpel.
Ik wil dat ieder kind dat bij LTC komt voetballen, ook bij LTC wil blijven voetballen. Of zich zó ontwikkelt dat een stap naar een betaaldvoetbalorganisatie mogelijk wordt.
Er zou eigenlijk geen reden moeten zijn om LTC te verlaten zodra je onderdeel bent van onze vereniging.
Misschien is dat niet altijd volledig realistisch. Maar als ambitie vind ik het een prachtige uitdaging.
Een club waar spelers graag blijven. Een club waar vrijwilligers graag actief zijn. Een club waar ouders betrokken zijn. Een club waar oud-spelers terugkeren. Een club waar talent zich kan ontwikkelen en waar vriendschappen voor het leven ontstaan.
Dat is het LTC waar ik in geloof.
Een ambitieuze volksclub met normen en waarden. Een club waar we samen successen vieren, maar ook samen verantwoordelijkheid nemen.
Want uiteindelijk draait het niet om bardiensten, afmeldingen of vrijwilligersroosters.
Het draait om de kinderen.
Om ervoor te zorgen dat zij een geweldige jeugd beleven op hun voetbalclub. Dat ze met plezier naar de training komen. Dat ze vrienden maken voor het leven. En dat ze later met trots terugkijken op hun tijd bij LTC.
Als we dat samen voor elkaar krijgen, dan ziet de toekomst van LTC er ontzettend mooi uit.
Op naar een nieuw seizoen. Samen. En wil je je nu al aanmelden om volgend jaar wat te gaan doen. Spreek me aan of doe een mailtje, alle ‘sollicitanten’ hebben een 100% garantie om aangenomen te worden als vrijwilliger 🙂!
Voetbalgroet,
Tomas van Goor ( hoofdjeugdopleiding@vvltc.nl )
Hoofd Jeugdopleiding Onderbouw VV LTC